و هیچ رمضانی نبوده که عاشق نباشم.
هیچ رمضانی نیامده که بی تو باشم.

---

چنانچه خودتان را در جایی آباد و معمور مشاهده کنید که در خواب از مشاهدهی آن همه عمران و آبادی تعجب کنید به همان نسبت که آبادی دیدهاید بهرهمند و کامیاب میشوید و خلاف این نیز صادق است.

از امام جعفر صادق (ع) نقل است که دیدن آبادی نشانی از گشایش کارهای بسته است.

از مِی پریده مستی
غم مونده توی جامم

اگر دیدید دو نفر با هم دعوا میکنند موردی پیش میآید که خوشحال میشوید.

---

هنوز بعد از گذشتِ نزدیک به یک سال دارم توی ساحل کپورچال روی شن و ماسههای نرم کنار دریا میدوم. خنکیِ نسیم به صورتم میخوره و این میل رو در من آتیش میزنه که تندتر بدوم. تندتر و تندتر. از زمین جدا و در آغوشِ آسمان. از اون حسهایی که نمیتونی توصیفش کنی درست. نمیشه. دقیقا مث همون بادی که داره به صورتت میخوره و انگار همزمان چیزی درونت شکوفه میزنه. جوونه میکنه. متولد میشه.

پس هستم جایی زندگی میکنم که همسایههام هیچکدام برای رای دادن و شرکت در انتخابات نرفتند. چندباری همکلام شدیم. قصدشان نه اعتراض بود و نه سکوت و نه تحریم. برایشان مهم نبود. اصلن پای کلامشان که مینشستی انگار در ایران زندگی نمیکردند. در غار تنهایی خودشان لولیده بودند و میخوردند و میخوابیدند. نگاه

فوتبال دیدن رو با بارسای فنخال شروع کرده بودم. پر بود از هلندیهای خوش تکنیک. زِندن، کلایورت, برادران دیبوئر, اورمارس, فیلیپ کوکو و ... . پیشتر اما یادم هست که تک و توک پا به پای بابا مینشستم و بازیهایی که او تماشا میکرد را میدیدم. ایران در جام جهانی 98. انگلیس-آرژانتین، برزیل-هلند، کرواسی و